بيـــــــدار پــــــرستاری

bidarparastari — Sun, 14 Jun 2009 16:22:20 GMT

آره ، هنوزم قراره دیگه اینجا ننویسم . اما امروز فرق داره . امروز روز مادره ، روز خانوما . دلم نیومد در مورد امروز ننویسم ( تازه اون یکی وبلاگم هنوز زیاد مچور نشده ) . آخه امسال یه جور دیگه ایه برام واژه ی مادر . امسال توی کار آموزی های OB ( زایشگاه ) صحنه های قشنگی از اولین لحظات مادر شدن دیدم . درد زایمان روی همه ی دردها رو کم کرده . اینو همه می دونن . توی اون دوره ی کار آموزی خودم به کرات شاهد بودم که میان امواج درد میشه چند بار ارزوی مرگ کرد . میشه چند بار حس کرد که این دیگه آخرین نفس کشیدنه . اما هر انقباض درد انگار جسم و روح مادر تازه ؛ رو هم پاک میکنه .

قشنگترین لحظه وقتیه که بچه به دنیا میاد . همون کسی که باعث دردهای مرگ آور بود . اما چه اتفاقی در مورد این موجود میفته ؟

بدون استثنا اون لحظه مادر می خواست بچه رو بهش نشون بدن . اونوقت اونو با اشتیاق می بوسید و می بویید . با اشک چشماش صورتش رو می شست و از ته دلش می گفت : جونم ، عزیزم ، مادر قربونت بره ...

انگار حاضره صد دفعه دیگه هم تمام اون دردها رو به خاطر این موجود کوچولو عاشقانه تحمل کنه و میکنه .

بعد با اون همه خستگی و خونریزی و تحلیل قوا ، از شیره ی جانش کودکش رو سیراب می کنه .

خدا زن رو ، مادر رو ، اینقدر حساس و با احساس آفریده .

فکر کنم هممون به اولین کسی که تو زندگیمون مدیون باشیم ، مادره .

روز عاشقانه های زمینی مبارک .

.............................................................................................

یه چیز جالب ! این پست رو که می خواستم بذارم چند بار بلاگفا اینطوری ارور دارد که توی این پست چند تا کلمه ی غیر مجاز !!!!! وجود داره و بهتره که ( با زبون آدمیزاد ) از ثبتش منصرف بشم . ( وااااااااااااااااااااااااااااااا ( ه ) ) . هی خوندم هی دیدم بابا کلمه غیر مجاز ؟؟؟!!!

این بلاگفای بیچاره هم خیال کرده این روزا هر کی پست تازه میذاره ، سیاسیه . آخه روح لطیف ما چه کارش به سیاست اصلا . حالا خوبه از مخابرات و اینکه 3 روزه اس ام اس ها نمیره و آخه این چه وضعشه ننوشته بودم . بابا مردیم ( به قول پوریا پوکیدیم ) بسکه با بچه ها فقط به هم میس کال انداختیم خب .

بای بای

پست آخر ...

bidarparastari — Thu, 11 Jun 2009 20:29:18 GMT

مدتیست که دیگه " بیدار پرستاری " نیستم

دلم می خواد و تصمیم دارم یه جای دیگه بنویسم

( این پست رو بعدا کامل خواهم کرد (( شاید و شاید )))

bidarparastari — Wed, 03 Jun 2009 08:08:20 GMT

دیروز بعد از 11 روز برگشتم خونه . دوشنبه از صبح که چشم هام رو باز کردم تا خود شب Q1h برای بچه ها آبغوره گرفتم . دست خودم هم نبود . حتی ترتیب دادن سفره شام بیرون و روی چمن ها ، توسط بچه ها ، هم بهترم نکرد . دلم برای اینجا خیلی تنگ شده بود . بچه ها تشخیص گذاشتند که دیگه خونه واجب شدم . با مربی ها صحبت کردند و چهارشنبه رو تعطیل کردیم و عصر سه شنبه هم برگشتم . الان خوبم ، خوب خوب . واقعا که اگه مال ده کوره ها و دهات ها ی بدون هیچ امکانات رفاهی باشی و بوی تکنولوژی و امکانات جورواجور هم که به مشامت نخورده باشه ها ، اما هوای وطن ، جایی که سالها توش نفس کشیدی بهت نفس میده .

دیشب کنار مامان روی تخت توی حیاط خوابیدم . زیر سقف آسمون با پولک های درخشان و چشمک زن ، با فانوس ماه . و صبح زود با چه چه پرنده ها بیدار شدم . و دوباره حس کردم شده ام همان حوریای بی دغدغه ی آزاد اندیش و کیف کردم .

قبل از خوابگاهی شدنم فکر می کردم دختر مستقل و خود مداری هستم . فکر می کردم دوری از خانواده چندان روی من موثر نیست . حتی در مسافرت های خانوادگی چمدان و ساک من از بقیه جدا بود . خوابگاه یادم آورد که وابستگی عاطفی به خانواده دارم و از این بابت ناراحت نیستم .

آدمی گاهی میون شلوغی های روزمره احتیاج به لختی آسایش و آرامش داره و اگر این عاطفه و کشش در وجودش نباشه ، آرامش رو هم هیچ کجای دیگه نمیشه پیدا کرد .

خانه و خانواده از اون دست چیزهایی هست که آدم با دوری و از دست دادنش هر چند برای مدتی کوتاه ، قدرش رو بهتر می فهمه . به یاد ترانه ی خونه افتادم :

" من از این خونه هر جایی که می رم

نمی تونم تو رو یادم نیارم

چقدر خوبه دلت آشوبه بی من

من ای آشفتگی را دوست دارم . "

غیر از دلتنگی مشکل دیگرم با خوابگاه شلوغی و سر و صدای زیادی اونجاست . به خصوص برای من که هر وقت خلوت و سکوت می خواستم لب تر نکرده محیا بود . عادت کردم کارهایم رو با ساعت و برنامه ریزی انجام بدم و آنجا باید حتی برای خوابیدنم با حداقل 10 نفر هماهنگ کنم . درس خواندن که کاریست شاقه . برای یک صفحه درس خواندن باید 6 بار جامو عوض می کردم تا بلکه یه جای کم سرو صدا تر پیدا بشه . و این برایم شدیدا عذاب آوره .

یک باره همه کارهای روزانه ام به دوش خودم افتاد . خودم باید غذامو آماده می کردم ، خودم باید ظرف ها رو می شستم ، خودم باید لباس هامو می شستم ، یخچال رو برفک گیری می کردیم ، خرید می کردیم ، کارهای بانکی رو انجام می دادیم ، پرسان پرسان آدرس ها رو پیدا می کردیم و ...

مشکل بعد تا کردن و ساختن با اخلاق های جورواجور هم اتاقی هایم بود . یکی دو هفته اول که هرشب بهانه ای برای یک دل سیر گریه کردن قبل از خواب داشتم .

کارآموزی های دوشیفت و خسته کننده و کنفرانس های درون گروهی هم فشار زیادی وارد می کرد و می کنه . حتی یک لحظه هم برای خودم نیستم .به قول صفا جایی که بشه چند لحظه فکر کرد فقط و فقط "دستشویی" هست . و در این شرایط نیاز به دوست و آشنا و حامیان رو پیش از پیش احساس می کنی . متوجه شدم که تو این مدت بیشتر از قبل یا دوست هام تماس داشتم و ازشون یاد کردم . توی جمعی ولی خیلی وقت ها از درون تنهایی . آشنای عزیزی که ناخوانده بهت سربزنه ، خیلی به دلت خوش میاد .

میون این همه دلمشغولی ها گاهی با هم بودنمون خیلی شیرینه . به هر حال پیش اومده که ما چند نفر چند ماه آخر فارغ التحصیلی رو با هم و زیر یک سقف زندگی کنیم . با هم بیدار بشیم ، بخوابیم ، بخندیم و غصه بخوریم . صبح ها برای آماده شدن توی اون اتاق 6 در 4 ، بیست بار به همدیگه بخوریم . و خاطرات خوشمزه و تلخ مزه ای رو برای باقی عمر از هم یدک بکشیم .

این دوره هم داره یواش یواش تموم میشه . و من به این فکر می کنم که تصورات میتونه تا چه اندازه یا خود واقعی یک اتفاق تفاوت داشته باشه . فهمیدم گاهی هم عادی میشه که فرصت ها رو بی خیال بشیم . فهمیدم چیزی رو به زور از خدا نخوام . اگه صلاحم باشه خودش میده ...

و فهمیدم زودتر از خیال ما

می گذرد و می گذریم ...

گاهي تمام حادثه از دست مي رود ...

bidarparastari — Sat, 16 May 2009 18:19:18 GMT

گاهي مسير جاده به بن بست مي رود گاهي تمام حادثه از دست مي رود

گاهي همان كسي كه دم از عقل مي زند در راه هوشياري خود مست مي رود

گاهي غريبه اي كه به سختي به دل نشست وقتي كه قلب خون شده بشكست مي رود

اول اگر چه با سخت از عشق آمده آخر خلاف آنچه كه گفتست مي رود

گاهي كسي نشسته كه غوغا به پا كند وقتي غبار معركه بنشست مي رود

اينجا يكي براي خودش حكم مي دهد آن ديگري هميشه به پيوست مي رود

واي از غرور تازه به دوران رسيده اي وقتي ميان طايفه اي پست مي رود

هر چند مضحك است و پر از خنده هاي تلخ بر ما هر آنچه لايقمان هست مي رود

اين لحظه ها كه قامت قد كمان ماست تيريست بي نشانه كه از شصت مي رود

بيراهه ها به مقصد خود ساده مي رسند اما مسير جاده به بن بست مي رود

***

چه خوب كه توي خوابگاه هم مي تونم به اينترنت دسترسي داشته باشم .

مدتيست كه در خوابگاه روزگار مي گذرانم . در اولين فرصت در مورد اينجا مي نويسم . فعلا يه ذره سرم زيادي شلوغ پلوغه و من هم زيادي عادت ندارم به اين مدلش .

bidarparastari — Wed, 29 Apr 2009 17:07:18 GMT

امروز آخرین امتحان کارآموزی رو هم دادیم . از همین موج های حیات . بچه ها همه ی سوال ها رو از روی برگه ی من زدند . تو عالم دوستی هم چیزی نمی شد گفت . و من با هزار دلیل و منطق زورکی ، خودمو فانع کردم مهم اینه که برنده ی اصلی کی باشه . به نظر شما برنده ی اصلی این جور وقت ها کیه ؟ اونی که راه رو طی میکنه تا به مقصد برسه یا اونی که میانبر میاد ؟

بعد از امتحان رفتم خوابگاه تا روپوش های ترم جدید که تازه رسیده بود رو تحویل بگیرم !!! ( البته باید گفت روپوش ها ی ترم قدیم . آخه ترم جدید دیگه واسه خودش بزرگ شده ، قدّی کشیده و داره به روزهای اخر هم نزدیک میشه . اما از قدیم گفتم دندون اسب پیشکش رو که نمیشمارن که . تازشم همش 4 ماه و نصفی از ترم جدید میگذره . تازه ترش هم آسیاب به هم نوبته . اول پزشکی های هایپر محترم و محترمه !) . ظاهرا مسئول خرید، آقای ( ا ) _ یکی از داداش های کلاس _ رو با خودش برده بوده برای انتخاب جنس و مدل روپوش ها ! .

ایشان هم این وظیفه ی خطیر رو به نحو احسن انجام می دن و دیروز با سربلندی روپوش ها رو با خودشون میارن .

بسته ها رو که با ذوق و شوق باز کردیم و پوشیدیم ، قیافه هایمان دیدنی بود . آقای ( ا) اینقدر سایز ها رو بزرگ انتخاب کرده بود که دو نفری توی یک روپوش جا می شدیم . دکمه ی آخر روپوشم زیر زانوهام بسته می شد . تا شست پام هم طولش بود . آستین هاش هم فیت دستهای مجید جان دلبندم . توی جیب هاش می شد هندوانه قایم کنی .

البته خرید آفایون که بهتر از این از آب در نمیاد که .

زنگ زدیم که بی زحمت تشریف بیارید و این چشم بازار ها رو بردارید ببرید .

بعد کاشی به عمل اومد که این روپوش ها از یک جای دیگه آب می خوره .

مدتی است که رئیس بیمارستان طی مراسم بزرگی تغییر کرد . و بعد از اون رئیس دانشکده هم . حالا هم این دو حسابی با هم مچ شدن . رئیس بیمارستان ( همون متخصص مغز و اعصاب که دوران کارآموزی فن یک بار نشستم روی کیفش و چروک های کیفش رو صاف کردم ) از اون آدم های خشکه مذهب و مقدس مآب هست . به طوری که روز اول توی جلسه ی معارفه در میاد و میگه : وضعیت حجاب خانوم ها توی بخش تاسف آوره و من این وضعیت رو تغییر خواهم داد ( حتما حتما )

از فردای اون روز هم راه افتاده بود توی بخش ها و انگار که دیگه همه ی جای بیمارستان خوب و مناسبه و فقط حجاب پرسنله که لنگ می زنه ، می خواستند این قسمت رو هم درستش کنند .(البته نمی خوام منکر خوبی های فراوان این طرحشون بشم ) اما مثل همیشه که توی کشور ما آش مون زیادی شور میشه بود ...

حالا هم انگار دقت که فرموده بودند به این تشخیص رسیده بودند که روپوش خانوم های دانشجو مناسب نیست . ریاست دانشگاه هم به آقای ( ا ) تاکید اکید می کنه که روپوش جدید رو سه چهار شماره ای بزرگتر بردار . آقای ( ا ) هم سنگ تمام گذاشته بود و روپوش ها رو طوری انتخاب کرده بود که هیچ خیاطی در کل کره ی زمین نتونه اونو اندازه کنه .

بچه ها پیشنهاد دادن یک روز همین روپوش های بسیار شیک رو بپوشیم بریم توی بخش تا جناب رئیس رویت بفرمایند ببینند الان خوبیم یا نه . خدا عاقبت همه رو به خیر کنه با این طرز فکر ها و صاحبان ایده های جدید .

راستی فردا روز پرستاره .ما که به قول زهره مسافریم و امسال به جشن روز پرستار دانشکده نمی رسیم .

روز پرستار ...! تا حالا فکر کردیم چرا روز میلاد اسوه ی صبر رو گذاشتن روز پرستار ؟ ...

روزتون مبارک پرستارهای امروز و پرستارهای فردای سرزمینم . سیب سلامتی تقدیم به وجود همیشه سبزتون .

bidarparastari — Sat, 25 Apr 2009 10:23:47 GMT

سلام

اوووو..وه فکر کنم خیلی وقته دیگه نیستما .

امروز اصلا حوصله ی درس خوندنم نیست . الکی دارم وب گردی می کنم واسه خودم .بهار فصل کسالت باری هست واسم . مدام یا خوابم یا وقتی هم بیدارم گیج ویج می زنم .

راسنی اینو گفتم یادم افتاد به چند روز پیش . آخرین روز کارآموزیم توی این یکی بیمارستان ، واسه یه کاری رفتم اتفاقات بیمارستان که از همون اول حس کردم زیادی شلوغه . جلوتر که رفتم دیدم نه بابا حسابی شلوغ پلوغ شده . با خودم گفتم حتما دوباره تصادفی آوردن و کسی قرار نیست ورود ما رو تحویل بگیره . بعد دیدم جمعیت همشون فقط یه گوشه ای جمع شدند . من هم از خاصیت روپوش سفید که قابلیت عبور از هر جماعت و ایست بازرسی بیمارستانی هست ، استفاده کردم و رفتم اون جلوی جلو . بعد دیدم یه پیرزن ایستاده روی یکی از تخت ها و داره واسه خودش می زنه و می رقصه . اون جماعت هم ایستاده بودند به تماشا و خنده . از روپوش سفید های همکار ( بعد از این ) که ماجرا رو جویا شدم ،خودم هم خنده ام گرفت . گویا بچه های دانشجو داروی " پرومتازین " رو آی وی شوت زده بودند به پیرزن بیچاره . اونم حسابی آژیته شده و به این حال افتاده بود . نمیدونین چکار می کرد . دو گوشه ی چادرش رو گرفته بود و تو هوا تکون می داد و می رقصید . ترانه های قدیمی می خوند و بشکن می زد . شنیدم میون تماشاچی ها یکی می گفت آقا فیلم بگیر فیلم بگیر برای بلوتوث خوبه .

پیرزن بیچاره !

از دست سوتی های رنگارنگ ما دانشجوها ...

bidarparastari — Mon, 13 Apr 2009 15:39:51 GMT

امروز صفا کشیدم جلوی شیشه ی یکی از اتاق های بخش post CCU . نگاهش که کردم دیدم از خنده قرمز شده . قضیه این بود که مریض بخش داشت خودش، خودشو وصل می کرد به مانیتور !!! مریضه OUT OF BED بود و وقتی می رفت WCو برمی گشت به تختش تعارف می کرد و فکر می کرد مزاحمته که به پرستار بخش اطلاع بده . پیرمرد خودش سعی می کرد خودش رو مانیتور کنه و من و صفا و پریسا هم پشت شیشه به تماشا .

اینقدر این کار رو با حوصله و دقت انجام می داد که نگو . اول کاملا حرفه ای به جای باز کردن دکمه ی لباس ، لباسش رو از اون پایین همین طور لایه لایه بالا زد تا رسید به نقطه ی مورد نظر . بعد در جست و جوی چسب ها ، اونا رو هم پیدا کرد و با دقت تمام محکم تر چسباند . چند بار هم فشار آورد تا قشنگ مطمئن بشه . بعد سیم ها رو یواش یواش کشید تا رسید به الکترود ها . چند ثانیه ای با حوصله و تفکر نگاهشان کرد . بعد تصمیم گرفت یکی رو انتخاب کنه . و یکی یکی بچسباند . ولابد هر جا که شد . رنگ ها رو با هم ست می کرد . الکترود ها رو توی دستش می گرفت و سبک و سنگین می کرد و بعد با دقت وصل می کرد .

یک بار از بالا می زد می دید نمیشه ، یک بار از اون طرف می زد می دید باز هم نشد . ولی اصلا اعتماد به نفسش رو از دست نمی داد و دوباره برمی داشت و به خیال اینکه جایش اشتباه است می زد اون طرف قفسه سینه . یکی دوباری هم محکم نگذاشته بود و افتاد . بعد که هر سه تا را مطابق میلش چسباند ، رفت سراغ کاف فشار سنج و اونو هم از بین سیم های پیچ در پیچ گذاشت دور بازویش و بعد آهی از سر رضایت کشید و مثل یه مریضه خوب دراز کشید و دستهایش را هم حلقه کرد و گذاشت روی سینه !

حرکاتش مثل " هاردی " بود . اینقدر با مزه این کارها رو انجام داد که خدا بدونه .

پرستارهای بخش که دیدن ما از شدت خنده داریم وسط بخش غلت می خوریم ، خواستن بریم و ببینیم درست مانیتور شده یا نه .

سبز رو چسبانده بود بالا ، زرد رو با لباسش نگه داشته بود تا نیفتد و قرمز هم به مویی بند بود . کاف فشار سنج رو هم وارونه بسته بود و دستگاه چنان ECG ای نشان می داد ، تفسیر کردنی !

گفتیم : حاجی وقتی خوب شدی بیا یه جلسه orientation بخش CCU ، حسابی راه میفتی . بابا یه خبری بده خودمون در خدمتتون باشیم

که مظلومانه گفت :

می خواستم مزاحمتون نشم . آخه شماها خیلی زحمت می کشین ...

bidarparastari — Wed, 08 Apr 2009 17:18:31 GMT

گاهی تنها به یک بهانه برای به در کردن خستگی و ادامه ی زندگی نیاز داریم . امروزم با خستگی و بی حوصلگی شروع شد . حوصله ی خودم رو هم نداشتم . روزمرگی . از اتاقم اومدم بیرون ، گلها رو دیدم ، درخت ها رو ، نغمه خوانی پرنده ها رو ، شهد گیری زنبورها رو ، زیبایی ها رو ، نوازش خورشید رو ... و یادم افتاد به این شعر : ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند ( من چرا بی کارم ؟ )

من که خدا گفته از همه ی اینا بهترم چرا شادتر و بهتر از اینا نباشم ؟ . دوباره زندگی شروع شد ...

******

من برگشتم ... یک هفته و اندیست . دلم می خواست از اونجا ، اینجا بنویسم . کلی تعریف داشتم از جایی که خیلی ها آرزوی دیدنش را دارند ( و حالا خودم هم آرزوی دوباره دیدنش را ) . ولی انگار نمی شد ! حال کسی رو دارم که حلاوت وصل رو چشده و بعد ... بعد از قضای روزگار هجران نصیبش میشه . حتی دیگه نمی تونم برای اطرافیانم از اونجا تعریف کنم . انگار سر مگو . چیزهایی که چشم ندید ، دل دید ؛ گوش نمی شنید ، دل می شنید ؛ و این چیزها رو نه میشود نوشت و نه می شود گفت . اینجا همون جاست که واژه ها خجالت می کشند پایشان را وسط بگذارند . و اصلا چطور واژه قادر به توصیف خالقش است ؟

راستش هنوزم خمار همون مستی ام ..... بگذریم ....

*******

این هفته کارآموزی دیالیز رو می گذرانیم . برایم جالبه . آخه قسمت دیالیز ما خارج از بیمارستان هست و پیش نیامده بود که بتوانم از نزدیک محیط دیالیز رو ببینم . تصوراتم را با چیزهایی که توی کتابهایم خوانده بودم خیلی تغییر داد . بیمارات با مشکلات کلیوی به خصوص آنها که نیاز به دیالیز پیدا می کنند ، افرادی لاغر و نحیف و تکیده و ترحم انگیزند . یکی دو روز اول را که به کل دپرس بودم ( من هم حساس ) . انگار انسانی رو جلوم زجر می دادند . نیدل زدن به شریان اون هم توی دستی که شانت داره و به همین دلیل دیگه شکل و شمایل دست سالم رو به خودش نداره ، خیلی دردناکه .

دختر بچه ای داریم 9 ساله . محدثه .اینقدر ضعیف شده که شبیه 6 ساله هاست . مادرش هم مشکل کلیوی داشته و پزشک تاکید اکید می کنه که نباید باردار شود . و کو گوش شنوا برای بعضی ها ! محدثه رو تحویل این دنیا میده با کلیه هایی بدون کارکرد و خودش در دو سالگی محدثه فوت می کند . پارسال یک مورد پیوند برای محدثه پیدا میشه . عمل خوب انجام می شود اما به خاطر عدم مراقبت های بعد از عمل ، پیوند پس زده میشه و تازه حالا به خاطر بی دقتی پرسنل بیمارستان ، هپاتیت هم به مشکلات این دختر بچه معصوم اضافه شده .

این یک هفته چهره اش مدام جلوی چشمم هست .واقعا که سلامتی بزرگترین نعمت هستی است . برای همه ی بیماران با مشکلات خاص دعا کنید .

محدثه حالش امروزاصلا خوب نبود ...

*******

این روزا شیرینی خورانه . زینب مان هم عروس شد . داماد هم برادر مرضیه است . ما هم دیگه از هر دو طرف فامیل حساب میشیم ! و حسابی خوش خوشانمان شده . به بهانه های مختلف شیرینی اخاذی می کنیم .شیرینی بله بران ، شیرینی به تفاهم رسیدن ، شیرینی عقد ، شیرینی اولین صحبت تلفنی با همدیگه ، شیرینی اولین بیرون رفتم با همدیگه ، شیرینی اولین کادو و خلاصه هر بهانه ای که جور بشه وقتی ما شیرینی هوس می کنیم . البته چون بچه های خوبی هستیم با یه آبنبات چوبی هم راضی میشیم و آرزوی خوشبختی مضاعف می کنیم .

و بدین ترتیب جمع متاهلین کلاس ما به عدد مقدس 7 رسید .

*********

امروز واسه یک سری کارها رفتیم دانشگاه . برای پرینت گرفتن یک فرم گذرمان افتاد به کمیته تحقیقات . دختره یه نگاه مبهمی بهمان کردو گفت : شما سال اولی هستین ؟ قیافه هاتون خیلی ناآشناست .

آره ، غریبه شدیم تو دانشگاه . دیگه کمتر گذرمان به دانشگاه می افته . سال آخری حسابی بیمارستانی شدیم واسه خودمان .

حس خوبی بهم نمیده . دلم نمی خواد حالا حالاها از دانشگاه دور بشم . هیج جا دیگه صفا و صداقت دانشگاه و هم دانشگاهی ها رو نداره . کاش بشه بازهم دانشجو بمونم .

رود رونده

سینه و سر

می زند به سنگ

یعنی بیا که

ره بگشاییم و

بگذریم ...

bidarparastari — Fri, 13 Mar 2009 07:35:04 GMT

از دیروز درس و مشق رو گذاشتم کنار و آستین ها رو زدم بالا و شروع کردم به خانه تکانی اتاقم . و مثل هر سال قبل از اینکه انگشتم به چیزی بخوره ، با خودم گفتم : حوریا خانوم ! اول دلت . و امسال یه چیز تازه هم فهمیدم ، اول دلم و ذهنم . این دو تا علت و معلول همدیگه هستن . گرچه امسال عید خونه نیستم ، مامان سبزه شب عید رو سپرده به من و رفته . هر سال مامان مواظبشان بود و من فقط با ذوقی کودکانه هر روز قدکشیدنشان را تماشا می کردم . اما امسال حتی گندمش را هم خودم خیس کردم . پرستار سبزه ی شب عید شدن هم عالمی داره واسه خودشا . از بچگی عاشق بهارم . عاشق هفت سین عید . دیروز همسایمان سمنو پزان داشت . اولین قاشق رو که زدم توی کاسه ی سمنو ، به جای سمنو گردو اومد بالا ! میگن از این چند تا گردو یی که توی دیگ می اندازند ، قسمت هر کسی که بشه شگون داره . ساره هم تا دلش خواست سر به سرم گذاشت . امیدوارم بهار برای همه ی مردم بشارتی برای تازه شدن باشد .

ساکم رو گذاشتم وسط اتاق و هر چیزی که یادم میاد فوری می ذارم کنارش . با این گردن دردی که این روزا امانم رو بریده . راستش رو بگم هنوزم باورم نمیشه دارم می روم . کم کم خداحافظی ها شروع شده . بعضی ها خودشون میان و ازم خداحافظی می کنند ، با حس بارون ...

و من این روزها با تمام وجودم دارم حس می کنم از طرف آدم هایی می روم که خیلی و خیلی و خیلی برای این سفر لایق تر از من اند . اون وقت دلم میگیره و حس می کنم پاهام سنگین شده ...

پارسال روز پرستار دانشکده به هممان یه دفترچه خاطرات فانتزی هدیه داد . به توصیه ی خیلی ها شروع کردم و از دیروز ، از همین روزها که دارم یواش یواش از دوست و آشنا خداحافظی می کنم ، دل نوشته بر می دارم . با یه حس عجیب و غریب . حتی نمی تونم حدس بزنم چه چیزهایی در انتظارم هست ...

و همین جا ، تو وب کوچولوم ، از طریق این صفحه ی مجازی از همه ی اونایی که یه روزی ، یه جایی ، یه طوری ،

با نوشته ام ، با زبانم ، با دستم ، با پایم و حتی با گوشه ی چشمم ، رنجاندمشان متواضعانه معذرت می خواهم . از من بگذرید شاید سبک تر بگذرم ...

پیشاپیش سال نو همه مبارک . دلتون سبز به طراوت سبزه ، تنتون سلامت به سرخی سیب ، لبتون خندون و وجودتون مفید ... مثل بهار ...

bidarparastari — Tue, 03 Mar 2009 15:43:01 GMT

آدمک اخر دنیاست ، بخند

آدمک مرگ همین جاست ، بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست ، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست ، بخند ...

*****

امشب بعد از حدود دو سال ؛ دوباره حرفهام رو توی دفتر خاطراتم نوشتم .بعد آروم آروم روزها و شب های رفته رو خوندم ... عجیب قصه ایه حکایت ما آدما ...