باز هم یک ذره وقت پیدا کردم تا برای دل خودم این کلید ها را بالا و پایین کنم . تو این مدت که نبودم یک ذره کارهایم سرو سامان گرفت ( فقط یک ذره ) . گاهی آرزو می کنم ای کاش به جای 24 ساعت 34 ساعت داشتیم ، یا بیشتر . یا اینکه باشه همان 24 ساعت ، ولی کاش احساس خستگی وجود نداشت . چشم هایت ناخود آگاه بسته نمی شد و قلم از لای انگشتانت نمی افتاد . کاش این همه بدو بدو و آخر هم نرسیدن نبود . کاش اینقدر حجم کارها زیاد نبود تا می توانستی با خیال راحت و به بهترین شکل به همه آنها برسی . کاش فرصت بود تا کاری را کامل تمام می کردی و بعد می رفتی سراغ بعدی ، کاش ...

امروز توی بیمارستان رئیس بودم . ! یعنی همین طور ییهو از بی کاری و بلاتکلیفی ارتقا پیدا کردم به سمت ریاست ( توسط شخص شخیص خودم ) . خانم ( ف ) بیماران بخش جراحی مردان را بینمان تقسیم کردند . یکی از بیمارانم که اماده بود برای اتاق عمل . برای رفع بی کاری علایم حیاتی اش را گرفتم و رفت . وارد اتاق بیمار بعدی که شدم ، پیرمردی بود که بفچه اش را گرفته بود زیر بغلش  و خانمش هم بازویش را گرفته بود و انگار عازم جایی بودند . ( از اون لیلی و مجنون های مسن ) متوجه من که شد لبخند مهربانی زد و همان طوری گفت : خب ما که رفتیم ، این چند روز خیلی زحمتتان دادم خانم پرستار ، حلالم کن دخترم . آمدم بگم خواهش می کنم ، قابلی نداشت وظیفه بود ، ولی چند دقیقه بیشتر نبود ها . که خانمش هم تشکری ازم کرد و رفتند . با خودم گفتم هیچی به هیچی ، امروز نخود چی .

برگشتم به ایستگاه و قضیه را به استادمان گفتم . فقط لبخند تحویلم فرمودند . رفتم پشت میز نشستم . بچه ها داشتند داروهایشان را آماده می کردند و اتاق دارو شلوغ پلوغ بود . من هم که شیدای دارو دادن . کی می توانستم بنشینم و نگاهشان کنم ؟ فوری کاردکس را برداشتم و مثل رئیس ها ایستادم بالای سرشان که باید داروهایتان را با کاردکس چک کنم ( آخه بچه ها از زیر این کار خیلی در می روند ). پشت میز نشستم و چک می کردم و مجوز می دادم . تازه همه را مجبور کردم گاز از نوع استریلش روی سینی ها بگذارند . و روی کاور سرنگ اسم بیمار را بنویسند تا طبق معمول هر کس یک دارو زیاد نیاورد ( گاهی هم کم)

آنها که رفتند پرونده ها را آوردم و دوباره پشت میز ریاست نشستم و همه را چک کردم و کارهایی که باید انجام می شد را از order دکتر ها برداشتم . بعد ا زدارو به نوبت و با نظارت خودم یک دستگاه BP دادم به هر کدام از بچه ها تا TPR بگیرند و بعد هم چک و چارت کنند . تو این فاصله از روی کتاب بزرگ خانم ( ف ) که چند تونی وزن دارد ، مراقبت های پرستاری هر کدام از بیماران بخش را یادداشت کردم و به بچه ها دادم تا به مریض هایشان آموزش بدهند . IV هایی که باید تعویض می شد را پیدا کردم و دادم دست بچه ها ( خودم هم دست به سیاه و سفید نزدم )  . عجیب همه ازم فرمان می بردند . وسط روز یک بار هدنرس بخش آ مد توی استیشن و دید من نشستم پشت میز ش ، هاج و واج ماند و بعدش خجالت کشید و رفت بیرون و خودش را سرگرم کرد . آقای ( ا ) هم که بیرون ا زایستگاه ایستاده بود و نگاه می کرد کلی بهم خندید . ولی ریاست هم عالمی دارد ها . خوشمان آمد .

دیروز با پریسا رفتیم نمایشگاه کتاب . خیلی اتفاق ها ی بامزه افتاد که اگر بخواهم بگویم خیلی طول می کشد . ( نمی دانید با چه سرعتی دارم تایپ می کنم ) . دل پرس گرفتیم . آخه هیچ کس نه بهمون زنگ زد و نه پیامچه داد . هیشکی ما را دوست نداشت . عصری که خرد و خسته نشسته بودیم روی چمن ها ، پریسا گوشی من را برداشته بود و زنگ می زد به موبایل خودش .

3-1 امروز بهداشت جامعه داشتم . همان که حوصله ام را سر می برد . خانم کریمی هم امروز انگار از دنده ی چپ بلند شده بود . عصبانی و اخمو . بهداشت هوا را درس می داد و اینکه آلاینده های هوا ایجاد سرطان شش می کنند . که یکدفعه سمیه گفت : سرطان چی ؟ من هم آرام ،که نمی دانم چرا یکدفعه صدایم بلند شد و همه شنیدند ،گفتم : آبشش . که چند نفری خندیدند. اما خانم کریمی انگار زیاد خوشش نیامد ، داد زد : بفرمایید بیرون خانم . چی ؟ برو بیرون . کجا ؟ بیرون . واسه چی ؟ هیچی برو بیرون . خب چرا ؟ من که چیزی نگفتم . خانم کریمی سری تکان داد و گفت : نگفتی آبشش . ؟

من هم گفتم : نه استاد ( من غلط بکنم ) من کی گفتم آبشش ؟ گفتم شش . من که اینطور ی گفتم ، بچه ها هم پشت من در آمدند که استاد گفت شش . استادمان هم می گفت : گفت ابشش ها . نه استاد، گفت شش . چند دقیقه ای استاد اصرار و بچه ها انکار . استادمان به گوش هایش شک کرد ؛آخرش هم بهم گفت : خب من از شما معذرت می خواهم انگار من درست متوجه نشده ام .           

بعد از کلاس وجدان در دگرفته بودم .

5-3 هم مادر و نوزا د داشتم . در مورد سل در دوران بارداری بحث می کردیم قضیه به مصرف دارو های سل در دوران بارداری رسید . که من اون وسط همین طوری مثل صبح گفتم : بستگی دار د مریض چه بیمارستانی بیاد ، اگر بیاد بیمارستان ما که فور ی یک keflin می کشیم و بهش می زنیم . استادمان این دفعه واقعا متوجه نشد و رو به من گفت : چیزی گفتی ؟ که یکدفعه همه بچه ها با هم گفتند : هیـــــــــــــــــس ، هیچی استاد .

آخ آخ چه زود دیر می شود . شنبه امتحان میان ترم اطفال دارم . برایم دعا کنید .

آپ بعدی برای اون موقع .

تا کی باید رفت

ا زدیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

                           هر زمان عشقی و یاری دیگر

                                                               کاش ما آن دو پرستو بودیم

                                                                                                  که همه عمر سفر می کردیم

                                                                                                   از بهاری به بهاری دیگر

    عشقبازی به همین آسانی است ...                        

که گلی با چشمی                                  عشقبازی به همین آسانی است

بلبلی با گوشی                                      که دلی را بخری

نیش زنبور عسل با نوشی                         بفروشی مهری

رنگ زیبای خزان با روحی                           شادمانی را حراج کنی     

کار همواره باران با دشت                           رنج ها را تخفیف دهی

برف با قله کوه                                        مهربانی را ارزانی عالم بکنی        

رود با ریشه بید                                       و بپیچی همه را لای حریر احساس

باد با شاخه و برگ                                   گره عشق به آنها بزنی

ابر عابر با ماه                                           مشتری هایت را با خود ببری تا لبخند

چشمه ای با آهو                                     عشقبازی به همین آسانی است

برکه ا ی با مهتاب                                    هر که با پیش سلامی ذر اول صبح

و نسیمی با زلف                                     هر که با پوزش و پیغامی با رهگذری

دو کبوتر با هم                                         هر که با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی                                 

و شب و روز و طبیعت با ما                         نمک خنده بر چهره در لحظه کار                                           

عشق بازی به همین آسانی است              عرضه سالم کالای ارزان به همه                                                                                                   

شاعری با کلماتی شیرین                          لقمه نان گوارایی از راه حلال

دست آرام و نوازش بخش بر روی سری        و خداحافظی شادی در آخر روز

پرسشی از اشکی                                  و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا

و چراغ شب یلدای کسی با شمعی            و رکوعی و سجودی با نیت شکر

و دل  آرام و تسلا                                            عشق بازی به همین آسانی است ...

و مسیحای کسی یا جمعی                                                         مجتبی کاشانی

از چند هفته ی پیش یک اعلامیه ی گنده وجب به وجب چسبانده اند تو دانشکده که : هر گونه اردو های کلاسی باید با موافقت و هماهنگی شورای فرهنگی و حراست دانشکده صورت بگیرد و در غیر این صورت با متخلفین برخورد می شود . این برگ کاغذ همه را جلوی خودش میخکوب می کرد . البته چشم همه را هم برق می انداخت . عجیب این نسل ما عاشق کارهای یواشکی و زیر زیرکی است . چون از زمان منتشر شدن این خبر فکر کنم کلاسی نباشد که یک اردو یواشکی نوش جان نکرده باشد . ما هم دیروز تصمیم به این ریسک بزرگ گرفتیم و رفتیم استهبان . تصمیم گرفتیم 6 صبح راه بیفتیم که همه خواب هستن تا کسی ما را نبیند . اما یکی از بچه ها جا ماند و مجبور شدیم درست سر ساعت شروع اداری برگردیم دانشکده و از شانس همزمان با ورود اتومبیل رئیس حراست . حالا ما را خودتان تصور کنید که چه طور نیم خیز شدیم زیر صندلی ها . و فکر میکردیم اگر هر لحظه در باز شد و از ما پرسیدند کجا تشریف می برید؟ می توانیم بگوییم که مثلا برای جمع آوری  گیاهان دارویی می رویم .یا اینکه می رویم روستا تا ظهر کار کنیم یا اینکه یک جایی زلزله آمده و الان عده ی زیادی به کمک ما احتیاج دارند . اما هیچ اتفاقی نیفتاد و کسی هم تحویلمان نگرفت و امروز هم خبری نبود .

پاییز استهبان را هیچ وقت ندیده بودم . حالا احساس می کنم اصلا پاییز ندیده بودم .حساب کن بالای سرت پر از شاخه های در هم کشیده ی انار با یرگ های زرد و سبز ، زیر پایت هم یک فرش زرد و خاکستری با سنگ های سفید که انگار یکی آنها را حسابی برق انداخته .فکر کن وقتی پایت را می گذاشتی روی برگ ها بدون اغراق تا زانو توی آنها  فرو می رفتی . خیلی خوش گذشت مخصوصا اینکه اولین باری بود که همه با هم بودیم بدون اینکه کسی کم باشد  . کار یواشکی چه می کند .

اما به جبران دیروز امروز ا ز5/7 صبح که بیمارستان بودیم تا 5/7 شب کلاس داشتیم. حتی یک ساعت هم بین کلاس ها فاصله نبود . انگشتم bed sore گرفت . توی قرن 21 و جزوه نویسی !! تازه حالا کارهای خانم ( غ ) هم مانده . حالا چرا اینجا هستم را نمی دانم . فکر کنم امشب از اون شب هاست که من هستم و ماه و کتاب . ماه کوچولو هم که امشب دیر میاد .

تمام تنم درد می کند . امروز اثرات کوه نوردی دیروز ظاهر شد و راه رفتنم مثل رباط شده بود . فکر کنم دارم سرما می خورم ، وای نه تو رو خدا ، نه سرما میل دارم نه وقتش را دارم . فکر کنم باید دوباره شروع به خود درمانی کنم چون اگه مامان بفهمه از اون نگاهها تحویلم میده . آخه من هنوز دلم نیامده پنجره اتاقم را ببندم .

هفته  ی اینده امتحان غدد دارم . امروز برای مطهره توضیح می دادم غده ی تیروئید که توی سرمان هست فرمان میده به غده ی هیپوفیز که بالای دیافراگممان است اون هم پر کار میشه بعدش هم ما وظیفه داریم وقتی جراح داره جراحی میکنه اگه حواسش نبود داد و بیدا کنیم تا مبادا غده ی پاراتیروئید را از بالای اون هیپوفیزه که پر کار شده برداره .

مطهره یه جور عجیبی نگام کرد و گفت : به خدا تو این آب میوه ای که مهمونت کردم هیچ چی نریخته بودم ، تو چرا این جوری شدی ؟ 

همه اینها را گفتم که بگویم ممکنه یه مدت پیدام نشه ( اگه بتوانم جلوی خودم را بگیرم ) پس این یه خداحافظی است . دلم تنگ شد . یاد یه قطعه ای افتادم :

اگه خدداحافظی آغاز یه تنهایی است

اگه باید خداحافظی رو بگی و بری

پس چه فرقی می کند که در یک کلمه بگی یا یه جمله

چه فرقی می کنه که یکباره بگی یا تکه تکه

پس خداحافظ

ولی من که زود ی میام .  

بالاخره فرصتی دست داد تا دوباره بیام اینجا. هفته ی خیلی شلوغی داشتم . اصلا نفهمیدم کی چهارشنبه شد. مطهره امروز می گفت : وقتی دوشنبه ها می رسد خیال می کنم فردایش پنجشنبه است و آخر هفته . دو شنبه رفتیم بیمارستان . بخش ها به لطف خدا عوض شد و رفتیم زنان . توی رخت کن اینقدر خوشحال بودیم که نگو . آدم باید اولش برود اتاق عمل تا قدر بخش زنان را بداند . انگار تازه کا آموزی ها را شروع کرده بودیم . دلمان برای روپوش سفید و اینکه یکی خانم پرستار صدایمان کند تنگ شده بود . کا آموزی های این ترم با ترم های پیش تفاوت زیادی دارد . تازه می فهمم اسم این کارهایی که قبلا انجام می دادم پرستاری نبوده . بعضی از اساتیدمان عوض شده اند . استاد یخش زنان و مردانمان خانم (غ) ، دختر خانمی جوان و فوق لیسانس پرستاری است . سه شنبه ها با ایشان هستیم و دوشنبه ها با خانم ( ف ) استادداخلی _ جراحی مان . دوشنبه من و صفا medication بودیم . وای که نظم و انضباط واقعا در بخش زنان چه واژه ی بی مفهوم و غریب افتاده است . کارت ها را برداشتیم تا با کاردکس چک کنیم . که البته ابتدا مانع می شدند که این کارت ها همگی درست است و دیشب از روی آنها دارو داده شده است . اما ما هم که یک گوشمان در بود و یک گوشمان دروازه  کار خودمان را می کردیم و چه چیزها که ندیدیم . مریضی که دارویش توسط دکتر از روز پیش قطع شده بود ، اما هنوز با همان کارت دارو می گرفت . کارت دارویی دیگری اصلا نوشته نشده بود . دیگری از سه تا دارو فقط یکی اش را می گرفت . یکی از کارت ها بس که انواع و اقسام دارو ها رویش ریخته شده بود از انواع رنگ ها اشباع بود . و جالب اینجا بود که پرسنل زیر بار هیچ کدام نمی رفتند . فقط به این خاطر که ما دانشجو بودیم ؟ دیدیم اینطوری فایده ندارد . پس وقتی دارو ها را آماده کردیم و تمام بخش را دارو دادیم ، آستین ها را بالازدیم و همراه با صفا همه ی کارت ها را از اول خوش خط ، درست ، تمیز و دقیق نوشتیم . حالا بماند که چه قدر غرولند شنیدیم ، چه قدر پشت چشم نازک کردن دیدیم و چه قدر کنایه شنیدیم . اما می دانستیم داریم کار درستی می کنیم . این همه هر روز سر کلاس می شنویم که تغییر بدهید نه اینکه تعییر کنید ، بعد از دو سال و چند ماه توی گوش سنگ هم فرو می رود .

کار آموزی همراه با خانم ( غ ) هم مفید است و هم اینکه د رکنارش خستگی زیاد دارد . وقتی هر کدام مریض هایمان را تحویل گرفتیم ، داشتیم کارهای روتین همیشگی را انجام می دادیم که با تعجب ایشان مواجه شدیم . و اینکه پرستاری TPR گرفتن و پانسمان عوض کردن و سرم چک کردن و order پزشک را بی چک و چونه اجرا کردن ، نیست . اول اینکه می گفت TPR گرفتن وظیفه ی شما نیست . در بخشی که بهیار دارد ، آنها این کار را انجام می دهند و شما باید گزارشش را از آنها بگیرید و بررسی کنید . مقایسه کنیم با شرایط بیمار و وضعیت قبل او و در آخر نتیجه گیری . بعد می رفتیم سراغ پرونده و شرح حال مریض را می دیدیم . آزمایشاتش را دانه دانه تفسیر می کردیم و یک چیز کلی و علمی از او دستگیرمان می شد . بعد می رفتیم سراغ خود بیمار . علایمی که با آنها بستری شده بود ، شرح عملش و وضعیتی که الان دارد را از او می پرسیدیم . و اینکه باید حتما یادداشت می کردیم تا اگر در حین کارآموزی ها با بیماری این چنینی برخورد کردیم مقایسه ای انجام دهیم . بعد اگر در مورد بیماری اطلاعاتی داشتیم که هیچ واگر نه اجازه داشتیم تا از بخش خارج شویم و برویم کتابخانه ی بیمارستان و در مورد بیماری اطلاعاتی پیدا کنیم و مهمترین کار آموزش به بیمار بود . از رژیم غذایی گرفته تا اینکه مثلا کی می تواند سایت عملش را شست و شو دهد و آماده برای هر آنچه از ما سوال کند .

قبلا کار ما دارو دادن صرف بود اما حالا از ما می خواست مکانیسم عمل دارو و اینکه قرار است به چه نتیجه ا ی برای بیمار برسیم و اینکه آیا به خواسته مان رسیده ایم یا نه ، توضیح می خواست . راس ساعت 11 هم باید هر کدام حد اقل با 5 سوال در اتاق رست جمع می شدیم و نتیجه ی هر آنجه را در طول روز انجام داده بودیم برای بقیه هم شرح می دادیم . اینقدر سرمان شلوغ بود که درست و حسابی همدیگر را ندیدیم . کلی هم تحقیق و سرچ کردن و تفسیر نتایج آزمایشات  و تهیه ی  پمفلت ازمان خواسته اند تا آماده کنیم و کنفرانس بدهیم . الان هم که اینجام بی خیال همه ی اینا شدم و اینکه از هفته ی آینده میان ترم ها هم شروع می شود .

بر عکس آن دو روز امروزمان بود . تا ظهر روی نیمکت مرکز بهداشت خمیازه کشیدیم و البته دسته گل به آب دادیم . آقای (ج ) امروز گیج می زد . ساعت 8:30 بود که تماس گرفت که شما ها کجائید و من راه را گم کرده ام و ما مرکز چند بودیم ؟ ! خلاصه تا خودش را رساند 9 شده بو د. گیج و درمانده و عصبی . ما هم به محض اینکه رفت تا روپوشش را عوض کند بند کفش هایش را به هم گره زدیم .آخه چند نخ از ابرو هایش هنوز گره نداشت .  البته بماند که از آنجایی که ما خیلی قوی هستیم گره هم فوق العاده سفت و کور شد و مجبور شدیم با دست خودمان برای کمک به آقای ( ج ) بازش کنیم . اون هم به شوخی گفت : خدا کند دختر جماعت بی کار نشود .  که زیاد خوشمان نیامد .